Do care about the G fans!

Onderstaande tekst van Pieter V., begeleider van ASC Antwerp G fans, te lezen op het forum van www.wijzijnantwerp.org, kan geen normaal sociaaldenkend mens onberoerd laten! Wij, het bestuur van ACT as ONE, leven mee met onze andersvalide collega-supporters en hun begeleiders. Zij zijn fundamenteel voor een waardig RAFC! De ongeïnteresseerde en respectloze behandeling die de Antwerp G fans te beurt viel, had zo eenvoudig kunnen worden vermeden. Het communitydossier van ACT as ONE, dat duidelijk voorziet in de nodige faciliteiten voor de G fans, is al maanden geleden voltooid en gepresenteerd aan het management van Royal Antwerp FC. Sindsdien horen we vanuit het clubbestuur een oorverdovende stilte. Antwerpfans die deze situatie ter harte nemen zijn voor verdere toelichting van harte welkom op onze algemene vergadering op 18 december. Intussen horen wij dat er op korte termijn geen structurele veranderingen zullen komen om de G fans op gepaste wijze te ontvangen op de Bosuil en dat een deel van hen terug zou moeten verhuizen naar Tribune 4. Dat is niet wat er is beloofd en wij gaan daar dan ook niet mee akkoord!

Het bestuur van ACT as ONE

logo antwerp g fans.jpg

Tekst van Pieter

They don’t care about the G-fans!
Sinds een vijftal jaar zetten heel wat mensen met en zonder beperking zich belangeloos in voor de werking van de Antwerp G-fans.
Deze werking is niet toevallig ontstaan. Gezien de toenmalige financiële, structurele en infrastructurele toestand van de club was het een haast onmogelijke opdracht om als supporter met een beperking naar ons geliefde Antwerp te komen kijken.
De G-fans werking had en heeft als doel alle letterlijke en figuurlijke drempels weg te werken opdat deze supporters op een menswaardige en inclusieve manier zouden kunnen genieten van het voetbal en de beleving er rond.
De werking situeert zich op twee domeinen. In het eerste domein zetten we vrijwilligers in die supporters met een beperking op alle mogelijke manieren ondersteunen om een avond topvoetbal te volgen. Denk hier bij aan de rolstoel duwen en over drempels helpen, ondersteuning bij het toilet, drinken halen, voeding toedienen, tickets regelen, verbale ondersteuning voor supporters met een visuele beperking, parkingplaatsen regelen, nabijheid bieden, … maar bovenal gewoon samen supporteren! Op dit domein scoren we 10 op 10. Elke wedstrijd staan er voldoende dolenthousiaste vrijwilligers klaar en we zorgen voor vorming en opvolging.
Het tweede domein van onze werking is overleg organiseren met de club om de belangen van de G-fans te behartigen. We zorgen voor alle mogelijke input voor de club. Denk dan aan overlegmomenten aanbieden, de club verwijzen naar overkoepelende overlegorganen, de club voorzien van deskundig advies over toegankelijkheid, de club adviseren over een correct registratiesysteem voor mensen met een beperking, enz… Ons grootste doel is een toegankelijke Bosuil voor iedereen. Zonder op alle details van afgelopen jaren in te gaan -nu ja “details”, in feite kan ik er een boek over schrijven- kan ik stellen dat de tocht naar een toegankelijke en inclusieve club niet eens een calvarietocht of proces van Echternach genoemd kan worden. Deze uitdrukkingen zijn nog te positief in verhouding tot de jarenlange lijdensweg die wij reeds hebben ondergaan.
Met een eindeloze bewondering voor alle bestuursleden en vrijwilligers van de G-fans voor hun aanhoudende inspanningen in gedachten, keken we reikhalzend uit naar de grote opening van de nieuwe tribune 1 op 25 november. Na moeizaam “overleg” werden we eerder immers van de plannen op de hoogte gesteld dat deze fonkelnieuwe en futuristische tribune heel wat aangepaste en inclusieve plaatsen voor rolstoelgebruikers zou bevatten. Na jaren van ploeteren door de modder, kou lijden in regen en wind en gesegregeerd te supporteren hadden de G-fans eindelijk het vooruitzicht om op een menswaardige, inclusieve en 21ste eeuwse manier te kunnen supporteren.
Ondanks dat de nodige voorbereidingen en afspraken met de club vooraf geheel in het water vielen gingen we die 25ste november toch met een bijna kinderlijke vreugde naar de Bosuil. Iedereen was klaar voor het grote feest!
Net op dat moment – waar we jaren zo naar gesnakt hadden – bleek deze mijlpaal niet een hoogtepunt maar een nieuw en absoluut dieptepunt te zijn. Zonder enige toelichting vooraf hebben de G-fans op dat “feestelijk” moment zelf mogen ondervinden dat alle plannen voor hen blijkbaar geschrapt waren. Niets van de beloofde – en eerder op plan getoonde – rolstoeltoegankelijke en inclusieve plaatsen. En als klap op de vuurpijl, zelfs geen rolstoeltoegankelijk toilet op het gelijkvloers. Onze G-fans mochten na wat crisisberaad dan maar voor de tribune plaatsnemen, opnieuw in de regen, in de wind, door de modder, weg van alle andere supporters en op meer dan 100 meter van een toegankelijk toilet. Op het moment dat dit bij ons doordrong hield Paul Gheysens een speech. Hij had het over één grote Antwerp-familie, of zoiets.
Na de miljoeneninvestering voor de nieuwe tribune 1 blijkt die Antwerp-familie vooral uit welgestelde en vermogende mensen te bestaan. De fan met een beperking, die de afgelopen jaren tijdens het sportieve dieptepunt uit de clubgeschiedenis elke week trouw op post was -wat niet bepaald gezegd kan worden van heel wat businessmensen- , hoort blijkbaar niet meer bij deze club. Ze heeft er nooit bij gehoord. Ze heeft letterlijk geen plaats op Antwerp.
De drogreden dat er geen middelen waren kunnen we gezien de miljoeneninvestering in tribune 1 ook al in de schuif der nutteloze excuses steken. Het nieuwe argument, we zijn een club in transformatie, houdt eveneens geen steek. Blijkbaar kan er voor de nieuwe T1 aan alles gedacht worden voor de beau monde en worden hiervoor blijkbaar zelfs doelbewust de plannen voor rolstoeltoegankelijke plaatsen letterlijk weggevaagd.
Neen, onze club heeft kleur bekend. Het is wit. Het wit van zich in onschuld wentelen. Voor mij is het echter rood, rood van diepe schaamte.
Onze club vertegenwoordigt een stad van meer dan een half miljoen inwoners. Wij krijgen als club bijzonder veel van deze maatschappij maar we geven ze niets terug. Nochtans hebben we een bijzonder krachtig middel om ze iets terug te geven: de kracht van voetbal en verbinding. Wat een professioneel opgezette community werking allemaal niet kan betekenen voor de buurt, de maatschappij en de eigen fans bewijst de K.A.A. Gent foundation (http://www.kaagent.be/nl/foundation) . Onze club kiest er echter verdomd bewust voor om niet te investeren in een minimale community werking. Ik durf zelfs te stellen dat het het ongewenste kind van de club is. Het is onontbeerlijk dat community-noden verbonden zijn met een professionele club die een grootstad vertegenwoordigd, maar onze club doet alsof het er niet is.
Hoe het nu verder moet weet ik even niet meer. Het besef dat de G-fans beter af waren in de vorige tribune, daterend uit het interbellum, dan in de huidige nieuwe futuristische infrastructuur doet ontzettend veel pijn aan het rood-wit hart. Mijn voetbalhart klopt vurig voor mijn Antwerp, maar mijn sociaal voelend hart klopt minstens even hard. Mijn Antwerp-hart is te gekwetst en voor het eerst in mijn 32 jarig leven kan ik mijn eigen club niet meer in bescherming nemen, niet meer goedpraten wat er gebeurd is, niet meer blindelings de kant kiezen van mijn grote liefde, niet meer zwijgen.
Niet alleen mijn Antwerp-hart is gekwetst, ook mijn voetbalhart is dat. Dat een gedegen community werking en een minimum aantal kwaliteitsvolle toegankelijke plaatsen voor supporters met een beperking nog altijd niet in de licentievoorwaarden is opgenomen maar bijvoorbeeld wel een aantal lux aan verlichting is ronduit verwerpelijk.
Mijn hart als professioneel begeleider van mensen met een beperking bloedt. Dat het mogelijk is dat een profclub in deze metropool in een setting als het hedendaagse professionele voetbal waar zoveel miljoenen in omgaan zich bewust van zijn morele plicht onttrekt om een minimum aan basisvoorziening te treffen voor supporters met enkele extra noden kan er bij niet in. Voetbal is al lang niet meer de sport van en voor het volk. Voetbal is een exclusief gegeven geworden. Het is gedegradeerd tot een spelletje dat enkel nog draait om geld.
Ik hoop dat onze club – en het voetbal in het algemeen – beseft welke impact dit heeft op supporters met een beperking. Ik hoop dat ze beseft dat ze een deel van hun recht op een waardig en sociaal leven ontneemt. Ik hoop dat ze beseft dat ze een grote nieuwe tribune heeft neergezet met een kleingeestige ziel. Ik hoop dat ze beseft dat ze schuldig is aan het opzetten van een gesegregeerde en achterhaalde maatschappij. Ik hoop dat ze beseft dat ze gewetenloos en gevoelloos denkt en handelt. Ik hoop dat ze beseft hoeveel geluk haar bestuurders hebben dat zij elke dag zonder beperking rondlopen en sommige van haar grootste fans dat geluk niet hebben. Ik hoop dat ze beseft dat ik van mijn stad hou, van mijn spelers, van mijn ploeg maar steeds minder van mijn club die in sneltempo groot wordt maar helaas niet groots. Ik hoop dat ze beseft dat de “great old” steeds meer lijkt op de “bad new”. Ik hoop dat ze beseft welke verpletterende verantwoordelijkheid ze draagt.
Bij mij is in ieder geval het besef doorgedrongen dat ik niet langer kan zwijgen en stilletjes hopen op beterschap. Ik neem mijn verantwoordelijkheid wel op en ik roep daarom nu klaar en duidelijk, opdat iedereen het zou beseffen: THEY DON’T CARE ABOUT THE G-FANS!

Pieter

(foto: https://www.facebook.com/pg/antwerpgfans/photos)